collageSHAK

een concert van David Munnelly, nu in combinatie met de gitarist Shane Mc Gowan. Zomaar een heerlijke middag Ierse volksmuziek in de sfeer- èn overvolle ‘muziektent van de familie Allemekinders op het gelijknamige hoveniersbedrijf aan de Oude Rijksweg.
Wat een feest. Wat een vrolijkheid. David die verschillende uitvoeringen van de accordion en zijn oude melodion bespeelde introduceerde alle nummers met een grap.
Gelukkig had ik mijn Engelse vriendin meegetroond zodat zij me de Ierse grappen uit kon leggen want mijn ‘Ierse’ Engels is niet vandien aard dat ik alles meteen begreep.

Ierse muziek is vaak vrolijk (jigs en reels),  maar kan ook melancholisch zijn en veel ellende beschrijven. Toch wist David, ook bij ‘the sad songs’ alles zo te brengen, dat de lachsalvo’s rondgingen. De titels zijn alleen al grappig.
Wat dacht u van: A Man You Don’t Meet Every Day of Granny in the Wood of A Pair of Brown Eyes. Wel vaak weer met : “no happy ends”.
Er was ook Ierse muziek zonder titel. Dus als we een titel wisten mochten we hem roepen. Prompt werd er geroepen: Een Bunder Middag. Dat werd al gauw: A Bunder Hornpipe.  En zo zal het lied voortaan heten. Heeft Dave meteen een verhaal om dit lied voortaan aan te kondigen. Leuk idee toch dat De Bunder overal genoemd gaat worden. Want Dave en Shane trekken nogal eens door Europa en misschien nog wel verder weg ook.

Over het melodion vertelde David, dat zijn grootmoeder en oom dit instrument bespeelden en dat hij die sfeer vroeger dus al met de paplepel meekreeg en zeker wilde behouden. Zijn belangstelling gaat ook vooral uit naar die hele oude Ierse muziek, die hij ons met verve brengt. De oudheid van de muziek, die hij brengt gaat vaak dan ook een paar eeuwen terug en tja toen was er natuurlijk ook veel armoe, ziekte en ellende.

Al bij het eerste nummer zat de sfeer erin, werd er geklapt op het snelle ritme van de muziek. Die muziek, waar je in sommige nummers meegetrokken wordt, wat dan weer eindigt in een heftig applaus. Vrijwel alles bewoog aan de spelers èn publiek. Zelfs de twee meegebrachte hondjes van mensen, die voor me zaten, moesten er aan geloven en lieten het zich ook aanleunen. Ze wipten op de schoot van hun baasjes en hadden het ritme meteen te pakken.

David vertelde dat de Ierse muziek vooral in de jaren 1910/1920 en 1930 zeer populair was ‘all over the world’ en dat er in die tijd dan ook veel muziek geschreven is. Zodat onze muziekanten kunnen putten uit een groot repertoir. Zelfs Ieren die naar Canada of andere buitenlanden zijn geëmigreerd brachten en schreven dit repertoir wat dan weer gebracht werd door David en Shane in Ierland, maar ook bij ons in ’s Heer Arendskerke.
Shane, de zanger van het stel, zong ook bekende nummers, die door sommige van het publiek werden meegezongen. Want er zaten veel kenners en wat later op de middag bleek, ook spelers van deze muziek in de zaal.
Bekende namen van deze muziek werden er ook genoemd. Galaxie, Eddy Moloney en niet te vergeten Johnny O’Leary, de Godvader van de bijna uitgestorven Ierse muziek.

Voor een ieder die de Ierse muziek eigen is weet dat spelers, in ‘trans’ van de muziek telkens weer opnieuw het nummer brengen, sneller en sneller, enthousiaster en enthousiaster, tot het zweet op hun ‘kop’ staat en het ritmische been van de spelers meer in trilling gaat. Prachtig om te zien en nog meer om te beluisteren. Het lijkt of er eigenlijk geen begin en eind aan zo’n lied zit. Schijn bedriegt natuurlijk. Na zo’n lange sessie hield het applaus dan ook lang aan, na afloop.

Als toegift een lied uit de eind jaren ’70: The Hare’s Paw, betekent: Het pootje van de haas. Ik snapte niet waar het op sloeg maar genoot wel. En daar gaat het om.

Het was heerlijk warm in de tent. En voor de muziekanten, die recht voor de houtkachel zaten, was het water dan ook niet aan te slepen.
Voor € 10,00 cultuur proeven op ons eigen dorp. Wat worden we verwend. Alle organisatoren, die konden bakken hadden voor iets lekkers gezorgd. Dus ook de inwendige mens kon zich laven aan eten en drinken.

Vooraangekondigd zouden ze een uur spelen voor ons, maar na anderhalf uur (kan je nagaan hoe enthousiast de spelers zelf zijn) is er pauze.
Maar na de pauze ging het feest nog evendoor. Want er werd een formatie gevormd van elf muziekanten, inclusief David en Shane en dat loog er ook niet om. Zelfs de bekende lepels werden ter hand genomen, die zeker niet mogen ontbreken bij zo’n grote groep Ierse muziek spelende muziekanten.
Tijdens die sessie zong Gerard (u weet wel de kunstenaar Gerard Marinus Verkerke) verschillende liederen, maar bij één zongen wij het refrijn mee: I loved too much and such by such, ‘tis happiness thrown away.
Kregen wij ook de kans om een mini-mini bijdrage te leveren aan een fantastische Ierse middag.

Margie Dill

Goesweb is een initiatief van SMWO en wordt mede mogelijk gemaakt door Bepos, TS Intermedia & M4J-IT