collageSHAK

in Zeeland, dus dat is een primeur. Als je de website bekijkt zie je alleen boekingen van de grote steden en daar staat ’s Heer Arendskerke tussen. Hoezo de Zeeuwen gaan niet met hun tijd mee? Tijd om een kijkje te nemen hoe de swingende ouderen van ons dorp genieten. Nou, en dat doen ze.
De vrouwelijke DJ: P.D. Suna heeft niet veel tijd nodig om de sfeer er in te brengen. (P.D. staat voor Platen Draaien.)
De recreatiezaal van Poelwijck was omgetoverd in een ouderwetse grote huiskamerdanszaal. Vrolijke rode kleedjes met daarop gezellige ouderwetse lopertjes versieren de tafels. De opgehangen kleurige vlaggetjes zijn zelfgebreid en dus degelijk en ijzersterk (die gaan nog jaren mee). En de jaren 40/50 staande schemerlampen staan er ook swingend bij, dus ietwat scheef. De serie kartonnen koffers, die er ook als versiering bijstaan, hebben wellicht al die attributen vervoerd.
Net als vroeger liggen de pelpinda’s op een krantje op tafel. Je waant je meteen in de jaren 50.

Zodra de muziek gaat draaien komen er mensen in beweging en zingen ze de bekende liedjes mee. Veel (ook door het danspaleis meegebrachte) vrijwilligers nodigen de mensen uit om te dansen. Ook het rolstoeldansen is in trek en tekent een vrolijke, blije lach op vele gezichten.
En kennen de mensen de woorden niet van Frank Sinatra of Doris Day, de melodie herinneren ze zich des te beter.
Veel vrouwen vullen de zaal, ze zijn flink in de meerderheid want ik tel maar 8 mannen. En dansen willen die mannen ook niet zo erg. Hoe ging dat vroeger eigenlijk, toen hadden die mannen toch niet zo veel schroom? Maar een meneer in de rolstoel laat zich lekker meenemen op de maat van de muziek zwiert vierwielerig de zaal door.
Het personeel kent hun eigen mensen natuurlijk het beste en weet precies hoe ze de mensen kunnen bewegen de dansvloer op te gaan. Ach, maar als de mensen niet meer kunnen dansen, meedeinen en inhaken, mee zingen en meeklappen gaat ze wel nog wel heel goed af endat geeft net zoveel plezier.
De advocaatjes en de bowl en menig ander drankje wordt rondgedeeld en neemt goed aftrek, net als de worstjes, de gevulde eieren en de kaasjes met de druif op een stokje.

“Ik heb je voor het eerst ontmoet”, kent iedereen wel. “Daar bij die waterkant” wordt dan ook luidkeels meegezongen. Geklapt ook, want na de eerste zin volgen de twee vlugge klapjes. Dat werd vroeger waarschijnlijk ook gedaan want het werd meteen herkent.
“Daar is de orgelman” ook een bekende van de meeste mensen, net als HET lied van Dorus: “Er wonen twee motten, in m’n ouwe jas.” Wim Sonneveld is ook al een oude bekende. En “Als de lepel in de breipot staat, Hoeperdepoep zat op de stoep, en Hopfalderie” overwint alle eventuele verlegenheid en zingt iedereen mee.

Het is zoals het op de website van de stichting staat: ‘Van meezingers tot tranentrekkers en van polonaise tot ouderwetse Rock en Roll’, het brengt een heerlijke sfeer in het nieuwe Poelwijck. Je hoeft je niet af te vragen of dit een succes is, dat straalt van de gezichten af. Voor herhaling vatbaar denk ik zo.

Margie Dill

 

Goesweb is een initiatief van SMWO en wordt mede mogelijk gemaakt door Bepos, TS Intermedia & M4J-IT