collageSHAK

Zo’n 35 jaar geleden toen ons gezin op zoek was naar een woning en we interesse hadden voor ons huidige huis in ’s-Heer Arendskerke moesten we met een vergrootglas op de kaart van Zeeland zoeken waar dat toen nog mini-dorpje lag. Niemand in onze omgeving had er ooit van gehoord. Maar dat vergrootglas is niet meer nodig want sinds vandaag is ’s-Heer Arendskerke voorgoed op de kaart gezet. Het toerisme gaat vanaf nu zeker ons dorp bezoeken, want bij het VVV en alle daarvoor ter zake doende plekken wordt een prachtige folder van de wandelroute door natuur en historie in en rondom ’s-Heer Arendskerke verkocht.

Vooral Gerard Steenhard en Willem van der Bijl, in samenwerking met Jannie Verwei van het Overlegorgaan en de Stichting Landschapsbeheer hebben zich hard gemaakt om ons deze wandelroute te bezorgen. Als u hem gaat lopen zult u zien hoeveel werk er is verzet en hoeveel naspeurwerk ze hebben verricht om alles wat de moeite waard is van ons dorp in de wandelroute op te nemen.

Op de openingsdag, zaterdag 16 oktober 2010 om half tien werden de genodigden onthaald op de uitleg van het programma van deze ochtend door de voorzitter van ons Overlegorgaan, dhr. Alan van Reenen. Hij stelde ons voor aan de wethouder dhr. Jo-Annes de Bat en aan de voormalige wethouder dhr. Adriaanse. Beiden gaan namelijk een deel van de opening verrichten. En om 10 uur gingen we op ‘Arend’pad  naar de Poldersedijk voor de officiële opening.

Vanuit de verte zagen we al de geweldig grote en indrukwekkende Amerikaanse Zeearend (van zo’n 7 kilo) geduldig wachten op zijn paal om zo’n 80 man (sArendpad_-_opening_-_Amerikaanse_zeearendchatten we) te verwelkomen.De Valkenier, Ruben van Maaren, had hem, als een vorm van ontvangstgedelegeerde voor ons neergezet, wetende dat wij, de belangstellenden, meteen al in de ban zouden raken van zijn show.

Terwijl Ruben met zijn uitstalwerkzaamheden bezig was en ons via zijn geluidsinstallatie ook voorstelde aan zijn medewerkers, vertelde hij over zijn werk. Zijn 100 roofvogels worden namelijk niet alleen gebruikt voor shows maar ook voor films, reclame, en doelmatige  werkzaamheden als het wegjagen van vogels bij vliegroutes e.d. Hij vertelde dat hij bij deze show ging werken met zo’n 17 roofvogels, van groot tot behoorlijk klein. Ik noemde al die van7 kilo (zijn grootste roofvogel de Condor weegt zo’n 14 kilo, maar was nu niet aanwezig) en de kleinste roofvogels wegen zo om en nabij de 100 gram.

Gelukkig waren de eerder die ochtend gevallen zware regens voorbij, want vogels vliegen als ze zo nat zijn niet. U kunt zich voorstellen dat zo’n nat verenpak een stuk zwaarder is om mee te torsen en op hoogte te komen. En vogels zijn slimme dieren, zeker deze soort.

Ondertussen was Ruben bezig met een prachtige WoestijnBuizerd terwijl dhr. de Bat tussen het publiek werd geïnstalleerd met de lederen handschoen aan. En ja hoor daar vloog de buizerd recht op de op dat moment meest belangrijkste aanwezige figuur af met aan zijn poot een opdracht. En de ‘opdracht’ luidde, hard uitgesproken door dhr. de Bat: “Hierbij verklaar ik HET ARENDPAD voor geopend”.

Na de vlucht van een Amerikaanse Woestijnbuizerd (een Buizerd kan wel 25 jaar worden) vervolgde Ruben zijn show met de prachtige wit gestippelde Kerkuil, Tilo. Echt een vogel die tot je verbeelding kan spreken, zeker als kind en dus koos Ruben de kleinst aanwezige jongen uit, Liam van Boven, nog maar 2 jaar jong. Onbevreesd wachtte hij, samen met Ruben in zijn kielzog af wat er ging gebeuren Die prachtige kerkuil trok zijn eigen plan. Wij konden hem bewonderen in de lucht, dat wel. Gelukkig kon een medewerker hem wel vangen en zo ging hij terug naar zijn plekje in de bus.

De Raaf, de grootste kraaiachtige, die niet voor komt in ons Zuid-Beveland, is eigenlijk geen roofvogel. Maar hij is heel slim en het zijn echte eierrovers. Dat ei vond hij dan ook meteen bij de voet van dhr. Adriaanse. Terwijl hij vooral de schaal oppeuzelde (dat schijnt hij het lekkerste te vinden), vertelde Ruben dat hij intussen met zo’n 16 Raven oefent, juist omdat ze zo slim en leuk zijn.

De Antilliaanse Kuifcaracara is net als zijn soortgenoten, liever lui dan moe. Als je jouw prooi stappend over de grond ook kan bemachtigen waarom zal je dan, die veel zwaardere, moeite doen om de lucht in te gaan. Hoewel hij ook een uitstekende vlieger is, houdt hij daar niet zo van. Onder een rijtje plastic bekers werd zijn prooi verstopt. Hij maakte dan ook zijn luiheid goed door ons zijn slimheid te laten zien en meteen op de eerste beker af te stappen hem om te gooien en zijn buit te pakken. Het leuke van (wilde) dieren is dat ze zo hun eigen manier hebben om aan de show deel te nemen, want vervolgens stapte hij af op het laatste bekertje en hield het verder voor gezien.

Met het Afrikaanse Uiltje mocht Liam van Boven zijn trucje nog eens uithalen. En deze keer ving Liam hem tot twee keer toe al knipperde hij wel even met zijn ogen. Aan de ogen van een uil is te zien of het een nacht uil is of een daguil. De uil met oranje ogen rooft en vliegt overdag en alle andere dus ’s nachts.

De show wordt vervolgd met 2 gieren. Een Afrikaanse- en een Witruggier. Gieren zijn groepsdieren. Dat kunnen we uiteraard weten van de natuurfilms op de tv waar je vaak ziet hoe zo’n groep gieren afvliegt op een kadaver. Een gier kan wel zo’n 90 kuikens achter elkaar opeten waarna hij dan weer een paar weken niet hoeft te werken voor zijn maal.

Voor de Rubpelgier, Rogier geheten, werd een vrijwilliger gezocht. Sjaan Huissoon uit Wolphaartsdijk meldde zich daarvoor aan en moest op haar buik op een deken in de modder gaan liggen waarbij ze haar gezicht moest beschermen en bij deze handeling een stinkende gnoe werd. Dat van die deken en die modder wist ze vooraf niet maar ze liet zich zeker niet kennen. Rogier begint zijn maaltje bij een lijk, net als zijn soortgenoten, het liefst bij de anus en geslachtsdelen, de engerd. En terwijl Rogier op die plek dan ook zijn uiterste best deed en het publiek zijn oooooh’s en aaaaah’s liet horen, trouwens ook onder luid gelach, meldde Ruben aan Sjaan, dat als het mis mocht gaan, ze zo snel mogelijk op moest staan en hard weg moest rennen. Maar tot nu toe ging het goed en Rogier ging dan ook meteen af op zijn tweede voorkeursmaaltijd, de oren. Over Sjaans rug stapte hij met zijn modder poten (want roofvogels vegen doorgaans niet eerst hun poten) richting zijn ochtend eten. Sjaan kon daar de lol wel van inzien en vond haar ervaring veel rijker dan zich te bekommeren om een jas die weer zo schoon is in de wasmachine.

Arendpad_-_opening_-_gier_4

De Roodstaartbuizerd (ik vond zijn staart eigenlijk bruin) heeft zich gespecialiseerd in het vangen van konijnen. Ruben zocht een jonge knul en Joey, meldde zich gretig aan. Hij kreeg twee roze konijnenoren op zijn hoofd en werd de wei in gestuurd samen met ook een jonge medewerker. Na het gedane werk werd Joey dan ook als lekker kerstdiner 2010 voor deze buizerd bestempeld.

De Falklandcaracara is een brutale en slimme vogel. Ze werken vaak in bendes. Er gaat een verhaal dat zo’n groep vogels de haringen van een tent uit de grond  haalden om zo gemakkelijker hun prooi te vergaren. Helaas zijn er meer Falklandcaracara’s in gevangenschap dan in de vrije natuur.

Kleine roofvogeltjes zijn veel moeilijker om mee te werken en worden eerst gewogen voor ze mee kunnen doen aan een show. Weegt zo’n vogel te licht dan heeft het geen kracht genoeg om te werken. Weegt het te zwaar, dan heeft het geen honger en dus ook geen werklust. De twee kleine Valkjes wegen, om goed te kunnen werken zo’n 105 / 100 gram. Het zijn een mannetje en een vrouwtje. De Valk is een hele snelle vogel en maakt heel goed gebruik van de wind.
De veel grotere Luggervalken kunnen wel zo’n 300 km per uur vliegen. Gewoon niet voor te stellen. Met die conditie bepaalt deze valk dan ook zelf wanneer hij de aanval inzet. Hoog in de lucht zien we hem vliegen waarna hij zijn eigen vliegroute gaat bepalen. Ruben vertelt dat hij een zendertje aan heeft die zo’n 10 km kan bereiken. Dus algauw vraagt Ruben om een andere zender bij zijn medewerker om de Luggervalk weer te pakken te kunnen krijgen. Die medewerker zien we trouwens op onze terugweg naar het Arendhuis terugkomen met deze Valk. Die heeft heerlijk genoten van zijn vrijheid en de wind.

De Amerikaanse Zeearend eet uiteraard niet alleen kuikens maar ook veel vis. Ruben ziet aan hem dat hij nog niet op zijn gemak is maar hij gaat het toch proberen. Ruben heeft hem geleerd om rondjes te vliegen. Tevergeefs, de Arend had geen zin om mee te werken, hoe Ruben ook slingerde met zijn grote prooi aan een touw. Omdat deze Arend de laatste werkende deelnemer was bedankte Ruben ons voor de aandacht en ging hij zijn Arend zelf halen. Voor belangstellenden was er nog de gelegenheid om te ervaren om een roofvogel op de arm te hebben en velen maakten van die uitnodiging dankbaar gebruik.

Bij het Arendhuis stonden intussen de genodigden klaar voor de onthulling van het startpaneel van het 'ommetje’ 'Het Arendpad' door dhr. Adriaanse. Dit ‘ommetje’ door en rond ’s-Heer Arendskerke is het vervolg op het al eerder geopende ‘ommetje’ van ’s-Heer Hendrikskinderen,  'Het Jacoba van Beierenpad’. Dat sluit bij de ter Luchtse Weel aan bij het Arendpad.

Dhr. Adriaanse feliciteert ons met dit zoveelste juweeltje van ons dorp. Ook vertelde hij dat Kloetinge, Kattendijke (wat weer aansluiting gaat vinden met Wemeldinge), Wolphaartsdijk, Wilhelminadorp en Goes zelf met zijn vele historische panden en plekken ook aan de beurt komen voor zo´n ommetje. Het is de bedoeling dat onze wandelroute aansluiting gaat vinden met de routes van alle Goese dorpen samen met de al bestaande stadsroute van Goes. Èn het is de bedoeling, dat er niet alleen afzonderlijke folders komen, maar ook een routeboekje waar alle wandelroutes in staan.

Dhr. de Bat benoemde in zijn afscheidswoord vooral het mooie programma van vanmorgen. En met nadruk zei hij dat hij het zo leuk vond dat ook de 's-Heer Arendskerke kinderen van de partij waren tijdens de roofvogelshow. Verder bedankte hij vooral Gerard Steenhard en Willem van der Bijl voor het vele werk wat ze verzet hebben, wat we overigens ook op onze eigen website kunnen bekijken. En toen Alan, onze voorzitter van het Overlegorgaan, dhr. de Bat aankondigde meldde Alan dat er ook nog wel een wens bestaat van het Overlegorgaan. En dat is een bankje halverwege de route zodat de mensen ook eens uit kunnen rusten als ze de route lopen. Op die manier kunnen dan nog meer mensen, gezien de vergrijzing op ons dorp, de route lopen. En dat is toch wel de bedoeling.
Die wens pakte dhr. de Bat meteen op en beloofde dat hij op 9 november (volgende vergadering van het Overlegorgaan) daar een uitspraak over zal doen. Maar volgens mij hoorde ik aan het eind van zijn betoog dat ons wensenbankje er gaat komen.

Ewoud Voogd van het Landschapsbeheer Zeeland vertelde ons dat het een uitdrukkelijke wens was van het provinciebestuur dat er wandelroutes zouden komen.
Ewoud zei met nadruk dat het realiseren van de ommetjes alleen tot stand kunnen komen als er de interesse is op het dorp en er vrijwilligers zijn die zo'n ommetje willen maken. Want, zei hij, de dorpsbewoners krijgen het veel makkelijker voor elkaar om te vragen om overpad en om over het land van de boeren te mogen lopen.

Het was een fantastische ochtend die ook nog eens eindigde met een hapje en een drankje en met de zon in de zaal van het Arendhuis. Dat die zon maar veel mag schijnen tijdens de vele ommetjes die er ongetwijfeld gewandeld gaan worden.

Goesweb is een initiatief van SMWO en wordt mede mogelijk gemaakt door Bepos, TS Intermedia & M4J-IT