collageSHAK

Geen wonder dat kunstenaars hier hun inspiratie opdoen en zo hun innerlijkste zelf tonen.

Met de ingang aan de Panhoeveweg is het een laagdrempelige mogelijkheid om tot 23 september Kunst te komen proeven en te ervaren, maar ook te leren, wat Kunst kan zijn.
Als ‘gewone’ mens (ik spreek vanuit mezelf) lijkt kunst ver van je af te staan. Maar hier beleef je dat de schilderijen aan je muur, waar je je nog nèt aan durft over te geven, niet de enige kunst is die je bewonderen kunt en dus ook heel dichtbij kan zijn.
Al de aanwezige mensen op dit festijn op de avond van Monumentendag zullen beamen dat we gelukkiger naar huis gingen en met een glimlach om de lippen. Dàt is Kunst.

Nog voor de avond begon en de nieuwsgierigen reeds binnendruppelden, voelde je de bijzonderheid die komen ging al trillen in de lucht. De weergoden durfden niet anders dan ons goed gezind te zijn met zoveel gespannen verwachting die ons omringden. Tijdens onze wandeling ‘ontmoetten’ we drie huisjes die echter vanuit de verte zich als monniken voordeden. Er ‘fladderden’ prachtige in het rood geklede vrouwen rond en we ontmoetten ook alvast de schilderachtig geklede mannen op de Bunder. “Wat ging er komen??”

Vanuit de verte hoorden we geluid. Daar moesten we zijn. Behalve de serene belletjes waar Gerard Marinus Verkerke de spektakulaire avond mee begon was er een gespannen en magische stilte. Met devotie leidde hij de avond in. En met devotie reageerden wij, wel met hier en daar een onwennig giechellachje. Langzaam maar zeker betrok Gerard Marinus zijn medespelers bij het spel van geluid. De prachtige vrouwen betraden in hun rijdende huisjes het terrein te samen met de mannen,die mij ineens aan een oosterse vechtsport deden denken. Licht in de vorm van vuur deed zijn intrede. Vele fototoestellen klikten. De Kunst verplaatsen zich, en wij dromden ons rond die Kunst die zich nu liet zien in beweging en geluid. Het vuur breidde zich uit en doorsneed de lucht om uiteindelijk te belanden in een kring van licht. De muziek omringde ons en vergrootte zich in geluid. En telkens weer was het Gerard Marinus die de aanzet gaf aan een volgende verwondering totdat wij zelf deel werden van de Kunst in licht. Wij gaven ons over en in devotie volgden we de Kunstenaars in processie en ervoeren de Bunder, langs de ondergaande zon met een hemel vol kleuren en Kunststrepen naar de kring van geluid. Het geluid wat opzweepte en ons meenam naar een ongekende wereld en verstilde naar die gelukkiger geworden mens.   

Ik weet het, maar vergeet het steeds weer: Kunst maakt blij!
Ik neem me voor: Nù houd ik het vast!  

Margie Dill

Goesweb is een initiatief van SMWO en wordt mede mogelijk gemaakt door Bepos, TS Intermedia & M4J-IT